Apel organizacji pacjentów do Prezesa Rady Ministrów
Polskie Towarzystwo Stwardnienia Rozsianego jest jednymz sygnatariuszy APELU ORGANIZACJI PACJENTÓW O PRZYWRÓCENIE STABILNOŚCI SYSTEMU OCHRONY ZDROWIA Apel został w dniu 19 czerwca br skierowany do Prezesa Rady Ministrów, Ministra Finansów, Ministra Zdrowia i Rzecznika Praw Pacjenta i podpisany został przez przedstawicieli 152 organizacji pozarządowych działajacych an rzecz chorych w Polsce.
Pan Donald Tusk Prezes Rady Ministrów
APEL ORGANIZACJI PACJENTÓW
O PRZYWRÓCENIE STABILNOŚCI SYSTEMU OCHRONY ZDROWIA
Szanowny Panie Premierze,
my, przedstawiciele organizacji pacjentów reprezentujących osoby żyjące z chorobami kardiologicznymi, onkologicznymi, rzadkimi, przewlekłymi, neurologicznymi, hematologicznymi, autoimmunologicznymi, psychicznymi i wieloma innymi schorzeniami, zwracamy się do Pana z apelem o pilne przywrócenie stabilności systemu ochrony zdrowia.
Nie piszemy tego listu w reakcji na pojedynczą decyzję administracyjną, ale dlatego, że coraz więcej pacjentów zaczyna żyć w poczuciu niepewności: czy otrzyma diagnostykę, czy leczenie będzie kontynuowane, czy dostęp do terapii nie zostanie ograniczony i wreszcie, czy kolejka nie okaże się dłuższa niż czas, którym dysponuje.
Jesteśmy przekonani, że sytuacja finansowa systemu ochrony zdrowia osiągnęła poziom, którego nie da się rozwiązać kolejnymi przesunięciami środków, czasowymi działaniami ani zarządzaniem kryzysowym.
Potrzebna jest decyzja Prezesa Rady Ministrów o potraktowanie zdrowia jako jednego z priorytetów bezpieczeństwa Państwa na równi z bezpieczeństwem energetycznym, ekonomicznym i społecznym. Wiemy, że Ministerstwo Zdrowia nie rozwiąże samodzielnie problemów systemowych, które narastały przez lata i których źródła wykraczają poza kompetencje jednego resortu. Dlatego deklarujemy jasno: organizacje pacjentów są gotowe wspierać Ministerstwo Zdrowia oraz Radę Ministrów w przygotowaniu i wdrażaniu rzeczywistej reformy.
Potrzeba ta staje się jeszcze bardziej pilna w obliczu postępującego starzenia się społeczeństwa oraz rosnącej liczby osób żyjących z chorobami przewlekłymi. W kolejnych latach zapotrzebowanie na świadczenia zdrowotne będzie systematycznie rosło, co wymaga długoterminowego planowania i stabilnych źródeł finansowania.
Nie oczekujemy, że wszystkie rozwiązania będą proste, ale oczekujemy kierunku, odpowiedzialności i odwagi.
Dane międzynarodowe pokazują, że Polska nadal należy do krajów inwestujących w zdrowie znacznie mniej niż większość rozwiniętych państw. Wg OECD wydatki publiczne na ochronę zdrowia w Polsce w 2024 r. to 6,3% PKB wobec średniej dla 38 krajów wynoszącej 7,1%1. Jednocześnie wydatki na profilaktykę pozostają jednymi z najniższych - Polska przeznacza na działania profilaktyczne jedynie 1,7% wydatków zdrowotnych, podczas gdy średnia OECD wynosi 3,4%2. Skutki są widoczne: udział kobiet objętych badaniami przesiewowymi raka piersi wynosi w Polsce 37% wobec średniej OECD 55%3, a odsetek osób deklarujących niezaspokojone potrzeby zdrowotne pozostaje wyższy niż średnia OECD.
Dla pacjentów oznacza to nie tylko nierówność organizacyjną, ale przede wszystkim realne zagrożenie zdrowia i życia. Opóźnienia diagnostyczne, wydłużający się czas oczekiwania na leczenie oraz ograniczona dostępność świadczeń mogą prowadzić do pogorszenia stanu zdrowia, utraty szans terapeutycznych oraz wzrostu liczby powikłań możliwych do uniknięcia przy odpowiednio wczesnej interwencji.
Niepokoją nas również sygnały płynące bezpośrednio z systemu i instytucji publicznych odpowiedzialnych za zdrowie: narastająca niepewność finansowania, brak przewidywalności, opóźnienia w decyzjach i wydłużające się kolejki poza ścieżkami priorytetowymi.
Pacjenci rozumieją, że zasoby są ograniczone, jednak nie można reformować systemu poprzez wzbudzanie strachu przed utratą leczenia lub diagnostyki.
Nie można też patrzeć na zdrowie wyłącznie jak na koszt. Kosztem jest późne rozpoznanie, przerwane leczenie, przedwczesna śmierć, ale również utrata samodzielności, aktywności zawodowej i rosnące obciążenie rodzin oraz systemu zabezpieczenia społecznego.
Ochrona zdrowia jest również inwestycją w rozwój społeczny i gospodarczy Państwa. Zdrowia obywatele dłużej pozostają aktywni zawodowo, wymagają mniejszych świadczeń społecznych i przyczyniają się do wzrostu gospodarczego.
Dlatego apelujemy o:
1. Rozpoczęcie jak najszybciej prac nad przywróceniem stabilności systemu ochrony zdrowia.
2. Przedstawienie wieloletniego planu zapewnienia trwałego bezpieczeństwa finansowego Narodowego Funduszu Zdrowia.
3. Oparcie reform nie na ograniczeniach potrzebnych świadczeń i niepewności po stronie pacjentów, ale na analizie efektywności, ograniczaniu marnotrawstwa, wykorzystaniu istniejącego potencjału oraz inwestycjach tam, gdzie przyniosą największy efekt zdrowotny.
4. Publiczne określenie kierunku dojścia do zwiększenia nakładów na zdrowie i profilaktykę w sposób przewidywalny i odporny na krótkoterminowe cykle polityczne.
5. Włączenie reprezentatywnych przedstawicieli organizacji pacjentów jako partnerów debaty w tym procesie.
Panie Premierze,
jeżeli potrzebne są trudne decyzje - jesteśmy gotowi uczestniczyć w tej rozmowie.
Nie możemy jednak zaakceptować sytuacji, w której konsekwencją braku decyzji staje się osłabienie poczucia bezpieczeństwa zdrowotnego milionów obywateli. Pacjenci nie oczekują przywilejów – oczekują elementarnej pewności, że w chwili choroby państwo zapewni im niezbędne wsparcie i nie pozostawi ich bez pomocy.
Z wyrazami szacunku,
Prezydium Rady Organizacji Pacjentów przy Rzeczniku Praw Pacjenta:
Stanisław Maćkowiak
Magdalena Kołodziej
Joanna Frątczak-Kazana Iwona Czabak
Robert Leśniak
Do pisma została dołaćzona losta 152 organziacji sygnatariuszy Apelu
Wszelkie prawa zastrzeżone.