Na świecie blisko 2,9 miliona osób choruje na SM (Atlas of MS). W Europie jest ich 1,2 miliona (MS Barometer z 2020 r.), z czego większość jest diagnozowanych w wieku najwyższej aktywności zawodowej (pomiędzy 20. a 40. rokiem życia). Wielu chorych mówi, że ich stan zdrowia wpływa na zatrudnienie i szanse zawodowe, często stają oni przed koniecznością zmiany lub rezygnacji z pracy. Nawet jeśli niepełnosprawność będąca efektem choroby nie jest widoczna, odbija się ona na zatrudnieniu. Badania pokazują, że 40–50% z nich straci zatrudnienie w ciągu dziesięciu (i więcej) lat od momentu zachorowania.
W całej Europie wskaźniki zatrudnienia osób z SM są niskie i wahają się od 26 do 42%, nawet 1/3 rezygnuje przedwcześnie z pracy z powodu choroby. Dane są jednoznaczne: wśród osób z SM istnieje wyższe ryzyko utraty zatrudnienia i braku aktywności zawodowej w okresie najwyższej produktywności, co ma ogromny wpływ na przebieg ich życia i możliwości.
Wiele objawów związanych z chorobą jest wyzwaniem dla aktywności zawodowej. Przewlekłe zmęczenie jest często wymieniane jako objaw mający największy wpływ na poszukiwanie i utrzymanie pracy. Oprócz zmęczenia wymieniane są również: problemy związane z poruszaniem się i motoryką małą, ból i nietolerancja wysokich temperatur oraz problemy poznawcze, w tym trudności z koncentracją. Zaawansowanie choroby jest czynnikiem prognostycznym statusu zatrudnienia. Jedno z badań wykazało istotne zróżnicowanie we wskaźnikach zatrudnienia osób z łagodną i ciężką postacią SM.
Brak skutecznych sposobów radzenia sobie w miejscu pracy z problemami wynikającymi z choroby oraz brak wiedzy pracodawców o SM mają również istotny, negatywny wpływ na wskaźniki zatrudnienia. Wielu chorych rezygnuje z pracy właśnie z powodu tych trudności lub czynników utrudniających realizację obowiązków, w tym również z powodu postawy przełożonych, którzy nie mogą lub nie chcą dostosować stanowiska pracy.
Wiele dowodów wskazuje na to, że osoby bezrobotne mają niższy poziom dobrostanu fizycznego i psychicznego niż pracujące. Są też narażone na większe ryzyko wystąpienia przewlekłej choroby oraz problemów natury psychicznej i wymagają częstszych wizyt u lekarzy.
Dla osób z SM brak zatrudnienia powiązany jest z negatywnymi psychicznymi i fizycznymi skutkami zdrowotnymi do tego stopnia, że stanowi czynnik sprzyjający wyższej śmiertelności. Z drugiej strony udowodniono, że praca ma pozytywny wpływ na zdrowie i samopoczucie, szczególnie w obszarze zdrowia psychicznego. Sprawdza się o szczególnie w przypadku wysokiej jakości pracy, czyli takiej, która przynosi samospełnienie, jest adekwatnie opłacana i stymulująca.
Zaczerpnięto z: „Jak przeprowadzić rozmowę dotyczącą pracy z osobami ze stwardnieniem rozsianym. Poradnik dla lekarzy i pracowników systemu opieki zdrowotnej” autorstwa Cicely Dudley, Victoria Donnaloja, Karen Steadman, pod patronatem EMSP.
Wszelkie prawa zastrzeżone.